yaşamaktan korkmak

cogumuzun bildigi sarki var meshur; live is life. yasamak, hayattir.

hayat, mecburi bir varolusun sessizce katlanilmasi gereken yongasidir. arkamizda biraktigimiz anlar; o layihalarda sonsuza dek hapsolmus uzaydaki izdusumlerimiz; ardimizdan gozyasi dokerler. ozledikleri biz degil; onlara sormadan goturdugumuz candir. gelecekte gozden kaybolmamizi bugulu gozlerle izlerler. cok acikli bir sekilde; her yere kendimiz de geliriz. alkolun en sicak yanlarindan biri bize kimi zaman bu gercegi unutturmasidir. hangi bilinc bir hayat tarlasina serpilmis tum acilarin tadina bakmak ister ki? guzel seyler onemsizdir bu noktada zira varolussal nankorlugumuz hem onlari cabucak tuketecek; hem hemen unutacak; hem de yeniden isteyecektir. tum bu saydiklarim kacissiz gerceklerdir; hemen herkesi ayri ayri ve hep beraber sarmalayan kabarcikli birer fanus gibi etrafimizda salinirlar. bu hayattir, organik bir geciciliktir; herkesin basina gelir ve gecer - neyse ki.

yasamak ise genel olarak iki kritere dayanir. kendisine katlanabilen, kendisini kabullenmis; bu yolla guc kazanmis ve hakim olabilecegi carklarda maksimum duzeyde hukum surebilen 'birey' olabilmektir birincisi. ikincisi de degisik sekil ve cercevelerde incelenebilecek bir tur kandirilmadir. hayata katlanabilmek icin yasamaliyiz. yasayabilmek icin bir tur anlam bulmak zorundayiz. maddesel olarak hicbir sey ifade etmeyen olgu ya da objeleri kimliklendirerek bu soruna binyillardir cozum bulmaya calisiyoruz.

bu bakimdan yasamaktan korkmamaliyiz. hayat, ruha sunulan gecici bir firsat; bir tur sikintilar silsilesi ve gokkusagi benzeri guzelliklere sahip kisitli bir gecit torenidir.